Natuurlijk wist ik het altijd wel, maar als ik er weer eens mee geconfronteerd word, valt het toch weer wat tegen.
Vanochtend was het zover, ik moest naar de kaakchirurg. Hij zou mij een wortelkanaalbehandeling geven. In het ziekenhuis had ik net even tijd om in het foldertje te lezen wat hij zou gaan doen. Het stelde gerust; hij zou alleen maar snijden, schrapen en boren…
Het zou een minuutje of 10 duren.
Na de prikken die de boel al snel begonnen te verdoven duurde het niet lang meer of ik mocht plaats nemen op een soort tandartsstoel.
Twee verpleegkundigen pakten mij in in een grote groene lap met een opening voor een deel mijn gezicht, en legden de stoel plat. Toen pas kwam de chirurg binnen.
Ik besloot het doek wat over mijn ogen te trekken (het licht was erg fel) en mijn ogen te sluiten en aan leuke dingen te denken.
Ik twijfelde even wat het leukst zou zijn om over na te denken, en besloot toen dat ik een strandwandeling zou maken. Ik hoorde de golven het strand op rollen en de meeuwen krijsen.
Het kon mij niet helemaal afleiden van wat de chirurg deed, ik proefde bloed en ik voelde zijn geschraap.
Toen ineens voelde dat het fout ging. Ik ging hier ter plekke van mijn stokje. Hoewel dat misschien wel een voordeel zou bieden; ik lag immers al horizontaal en misschien voelde ik dan wel helemáál niets meer, toch zei mijn gevoel dat het niet goed was. Ik gebaarde en bromde dat hij even moest stoppen. Ik duwde de doek weg en de verpleegkundigen hielpen daarbij. Ook dimden ze het felle licht. Ik was in een tel doorweekt.
Ik kreeg een koel, nat washandje op mijn voorhoofd en het advies mijn benen op te trekken en langzaam te laten zakken. Om het bloed weer door mijn hersens te laten stromen.
Dat hielp, langzaam begon ik weer controle over mijn lichaam en hoofd te krijgen.
Ik werd weer ingepakt en de chirurg vervolgde zijn operatie. Intussen werd mij verteld wat hij deed, hoe ver hij was en dat hij bijna klaar was.
Na afloop mocht ik even op een bed bijkomen.
Daar bedacht ik dat ik geen held ben. Verre van dat.
Ik ben bang voor spinnen en wilde dieren. Ik ben bang voor geweld op straat en om de weg kwijt te raken.
En om van mijn stokkie te gaan.
Ik besloot dat als ik thuis was ik eerst zou gaan douchen en daarna mijn bed in zou duiken. Dat had ik wel verdiend!
Onderweg naar huis rijdend van Zwijndrecht naar Breda, scheen de zon prachtig. De natuur toonde zijn prachtige herfsttooi.
Ik besloot de plannen om te gooien.
Ik ging naar huis (inmiddels regende het weer), haalde mijn camera en de hond en ging naar het bos! Frisse lucht zou me goed doen en zo profiteerde ik toch een beetje van het feit dat ik niet werkte.
In het bos (bij Oosterhout) scheen de zon weer en het was genieten!
M.
